Maidenspeech Ronan

Beste Burgemeester, 

*Ik ben Ronan van Langen en ik ben 8 jaar, ik zit op de Willibrordschool in Groep 4. Ik heb gehoord dat de Appelloop niet doorgaat dit jaar.* 

*Ik ben het er niet mee eens.* 

Voorzitter, met deze stellige brief en een geslaagde handtekeningenactie begon ik een kleine 20 jaar geleden aan mijn eerste politieke *strijd*. Als klein kind voelde ik mij al vroeg betrokken bij al het onrecht wat zich vanuit de studio van het jeugdjournaal op mijn oude CRT televisie liet zien. Van de mede door Nederland uitgevoerde illegale militaire interventie in Irak, orang-oetangs die zich wanhopig vastklampen aan een laatste staande boom in het regenwoud tot dus een afgelaste appelloop in mijn dorp. De vraag of wij als Nederland, met onze geschiedenis vol kolonisatie, uitbuiting en illegale oorlogen eigenlijk wel aan de goede kant staan rees al snel op. Ik had er toen nog niet de woorden voor, maar begrippen als rechtvaardigheid en solidariteit liepen ook als kind al als een rode draad door mijn idealen. 

Dat ik hier vandaag namens PvdD sta mag dan ook geen verrassing zijn, zeker ook omdat het eerste woordje wat ik ooit uitsprak het woord aai was, terwijl ik een schaapje aan het aaien was. Ook wou ik als kind niets liever dan dierenarts worden. Dat was tenminste tot mijn kat moest worden ingeslapen, daarna leek me dat opeens een wat minder goed idee. 

Voorzitter, iets anders waar ik als kind al tegenaan liep, is het hardnekkige zelfbeeld van Nederland als zogenaamd progressief land. We prijzen onszelf graag om ons halfbakken drugsbeleid of het openstellen van het huwelijk voor iedereen. Maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Dat merkte ik vroeger al toen een medewerker in een schoenenwinkel mij wanhopig probeerde af te brengen van het idee om schoenen met roze veters te kopen. Een missie richting de mannelijkheid die je denk wel als mislukt zou kunnen zien. En dat merk ik nu nog steeds, als volwassen queer persoon, wanneer ik op straat wordt bedreigd of uitgescholden. Een tijd terug werd ik zelfs met eten bekogeld omdat ik het in mijn hoofd haalde om die dag eyeliner te dragen. 

En voorzitter, dat is mijn ervaring als persoon met nog met een behoorlijke hoeveelheid privilege op zak. Want wat zegt dat over de veiligheid van anderen die dat minder hebben? Die dagelijks te maken krijgen met intimidatie, geweld en uitsluiting? Over vrouwen die worden lastiggevallen op straat, aangerand in het uitgaansleven of slachtoffer worden van femicide thuis? Wie niet als cis man door onze samenleving wandelt botst al snel op een springlevend en oer-Hollands patriarchaat. 

En voorzitter, hoe graag ik dat ook zou willen, dat patriarchaat gaan we vandaag met dit voorstel niet omverwerpen. Dat betekent alleen niet dat we het niet zouden moeten proberen. Omdat ontmantelen van het patriarchaat een beetje buiten de scope van dit initiatiefvoorstel valt is mijn fractie bezig met het voorbereiden van een publiekscampagne gericht op de veroorzaker van dit alles: de man.  Uiteindelijk moeten we toe naar een samenleving waarin mannen ook hun verantwoordelijkheid nemen voor een veilige en respectvolle leefomgeving. Geweld tegen vrouwen moet namelijk niet een vrouwenprobleem worden, het is vooral een mannenprobleem. 

Wat het voorstel wel doet is een bouwsteen leggen voor het heroveren van de publieke ruimte. Want die publieke ruimte zou publiek toegankelijk voor ons allemaal moeten zijn, en de trieste conclusie die we vandaag de dag moeten maken is dat dat nog niet het geval is. Zoals mijn collega Linda zo mooi zei tijdens de meningsvormende sessie: Hoe wij onze openbare ruimte ontwerpen, zegt uiteindelijk ook iets over wie we belangrijk vinden. En die keuze heeft niet alleen impact op mensen, maar ook op dieren en natuur.

Als PvdD pleiten we natuurlijk voor een verlichtingsplan die goed is voor vrouwen, maar vanuit onze ecocentrale visie willen we ook een openbare ruimte die werkt voor dieren en natuur. Lichtvervuiling is voor nachtdieren zoals vleermuizen bijvoorbeeld vaak funest.  Daarom zijn we blij dat de indieners onze suggestie hierover meenemen. In de nieuwe versie staat nu dat we naast de belangen van veiligheid en vergroening, ook rekening moeten houden met de bescherming van het leefgebied voor dieren. Deze belangen sluiten elkaar immers niet uit, maar kunnen goed naast elkaar bestaan.

Wel zouden wij als PvdD graag zien dat er bij de uitvoering van dit plan naast de visie vanuit de vrouw ook nog wordt gekeken naar de belangen van andere groepen die door de samenleving worden onderdrukt, zoals bijvoorbeeld queer personen. Het klopt dat wat goed is in de openbare inrichting voor vrouwen, vaak ook goed is voor anderen. Maar voor mijn fractie is het belangrijk dat er niet alleen over, maar vooral ook door queer personen wordt gepraat. Zeker aangezien we in een tijd leven waarin queer rechten ook in Nederland onder druk staan. Uiteindelijk moet Groningen een plek worden waar iedereen veilig zichzelf kan zijn, en waarin er geen ruimte is voor seksisme, discriminatie en uitsluiting.

Voorzitter, de aanpassingen die de indieners na de meningsvormende sessie hebben gedaan zijn voor ons voldoende om dit voorstel te steunen. Niet omdat het het onderliggende probleem oplost, maar omdat het een noodzakelijke stap is in het heroveren van de publieke ruimte voor iedereen. Wij willen als PvdD namelijk schouder aan schouder staan met groepen die door de samenleving kwetsbaar gemaakt worden.

Want voorzitter, net als de 8 jarige ik ben ik het er allemaal niet mee eens.